‘De sterkste strijders zijn geduld en tijd’

extra beveiliging voor het Berlaymontgebouw in BrusselOngeduldig tikkende hakken op de kasseien. Mensen met laptoptassen die toch nog even voor die stoffige bus willen schieten op het zebrapad. Brussel, Europese wijk, kwart voor negen ‘s ochtends. Iedereen haalt me in, want het Berlaymontgebouw ligt op een heuvel. Tenminste, ik vind het een heuvel. De klim is een behoorlijke fysieke uitdaging voor iemand geboren en getogen in de platte Zaanstreek. Inmiddels is alles in de Rue de la Loi, de straat van metrostation Maalbeek, weer redelijk ‘comme l’habitude’. Ogenschijnlijk. Als er veel sirenes klinken, kijkt iedereen toch net even eerder op. Er lopen nog altijd veel militairen en politieagenten op straat, vooral rond de Europese instituties. Soms zijn er ineens huiszoekingen in een woonwijk, waar ik zelf meestal pas over hoor via ongeruste WhatsAppberichten van familie of vrienden. De metro’s rijden nog steeds niet volgens de volledige dienstregeling en sommige stations blijven vooralsnog gesloten. Dit leidt tot overvolle trams, haastende mensen en een hoop irritatie. De enige, maar soms lastige optie is rustig blijven en afwachten. Of, zoals Tolstoj al schreef: ‘De sterkste strijders zijn geduld en tijd’.

Soms zijn clichés verworden tot clichés omdat ze waar zijn. Dus ja, het leven gaat door. En werk ook. Inmiddels voel ik me thuis in het reusachtige hoofdgebouw van de Europese Commissie, ook wel bekend onder de naam ‘Berlaymonster’. Mijn eerste dagen voelden een beetje als een ‘throw back’ naar mijn tijd als brugpieper met grote rugzak, niet wetende wat me te wachten stond. koffie en koekjes bij de EUGelukkig stopt bij de Commissie niemand je spullen in de prullenbak. Sterker nog, iedereen is erg vriendelijk en stelt je op je gemak. Sommige collega’s zijn zelf begonnen als trainees en weten precies wat je doormaakt. In de eerste weken kreeg ik alle tijd om me rustig in te lezen, vragen te stellen en te proberen de orkaan aan inkomende e-mails onder controle te houden. Plus er is koffie en een koekjesvoorraad. Omdat mijn afdeling inspeelt op de actualiteit en dagelijks een persconferentie houdt, is geen dag hetzelfde. Het is fascinerend om zo dicht op het nieuws te zitten.

Wat ik zelf graag had willen weten voor ik begon, is dat veel trainees geplaatst worden op een afdeling die niet direct gerelateerd is aan hun studie. Als dit gebeurt, is dat geen reden om in de stress te schieten of vooraf dikke technische boeken te gaan lezen. Mijn ervaring is dat er tijdens je traineeship genoeg ruimte is om je te verdiepen. Word je geplaatst bij visserijen terwijl je socioloog bent? Zie het als je nieuwe specialisatie! Ik heb in de afgelopen weken heel veel bij geleerd. Niet alleen vakspecialistische feiten, maar ook bijvoorbeeld hoe de Directoraten-generaal (DG‘s) en de Azertykabinetten van de Commissarissen zich in de praktijk tot elkaar verhouden en basale dingen als typen op een Azertytoetsenbord. Je ontdekt vanzelf hoe dingen werken en wat de ongeschreven regels zijn. Boekenkennis gaat je daar niet bij helpen. In de eerste weken was ik zo moe door alle indrukken, dat ik tot wanhoop van mijn enige huisgenoot elke avond om elf uur in bed lag. Maar dat ging voorbij, zoals bij iedere nieuwe baan. Nu loop ik aan het eind van elke dag vol energie terug naar huis, de heuvel af. Dat gaat een stuk sneller dan ‘berg’-opwaarts.