Soms moet ik mezelf nog even in de arm knijpen: is dit echt?

Na jaren anderen te hebben begeleid, werk ik dan eindelijk zelf ook bij de EU. Maar ik kan het nog niet altijd geloven. Dit gevoel bekruipt me op de vreemdste momenten. Bijvoorbeeld tijdens een vergadering over lopende contracten of financiële zaken- in het Frans. Of, spannender, wanneer ik diep in de nacht afdaal naar het perscentrum om een praatje te maken met wat journalisten die gespannen wachten op de uitslag van de Europese Raad. Maar ook nu: ik schrijf dit blogje op mijn tablet, zittend tussen de strakke grijze pakken in de Eurostar naar Londen (mijn jasje is geel). Regelmatig reizen hoort bij mijn werk; eerder woonde ik o.a. een conferentie bij in de VS. Vandaag zal ik een bijeenkomst bijwonen georganiseerd door Twitter.

Jawel, Twitter. Mijn functie bestond een paar jaar geleden dan ook niet. Ik ben persvoorlichter bij de Raad van de EU, verantwoordelijk voor social media, online videostreaming en crisiscommunicatie. In vaste dienst, want ik ben -na meerdere pogingen- geslaagd voor het concours. Als ik mijn proeftijd van negen maanden overleef, mag ik blijven. Dat betekent zeer waarschijnlijk een carrière bij de EU, waarbij ik om de zoveel jaar kan wisselen van functie, EU-instelling en zelfs van land- mocht ik dat willen. Maar dat is nog niet aan de orde; op dit moment geniet ik enorm van mijn huidige baan.