‘I saw you on the metro, and I decided to follow you’. Zo’n eenvoudige openingszin bij een Brussels stoplicht,  5 minuten verwijderd van mijn huis, is een goede reden om  een extra blokje om te gaan op een mooie zomeravond.

Je bent een vrouw en je gaat in Brussel werken en wonen? Vergeet niet, na alle serieuze voorbereidingen, of het nu voor een assessment center of voor een sollicitatie gesprek was, je improvisatie-theater talent wat op te frissen.  Het biedt  een garantie voor grappige ontmoetingen in ‘het hart van Europa’. Dat hart is groot, een hotel lobby, onderweg op straat, in een groot meubelwarenhuis, in een taxi, verzin het maar.

Een deel van de mannelijke bevolking hier stelt, meer dan in de Nederlandse grote steden,  graag vragen aan vrouwen die zich alleen in de publieke ruimte bevinden.  Onschuldig vriendelijk zoals ‘Where are you from? How tall are you? Where do you work? die snel evalueren naar de hoofdvraag ‘Are you here alone?‘

Vragen staat vrij. Antwoord geven ook en dat maakt het leuk. Graag antwoord ik  trots, ‘ik werk voor Europa’ zonder uberhaupt iets te vertellen over wat, waar en hoe.  En of ik hier alleen ben?  Als het zo uitkomt beschik ik over een weekend familie.

De jongen van het stoplicht bleef hard z’n best doen. ‘Don’t you want someone to take care of you?  Don’t you really want someone who cooks for you, gives you a massage? Girls working for the European Commission can feel very lonely’ aldus de  jongeman.

Hij kon het weten want hij woonde hier al drie jaar. ‘You really don’t want to have a drink with me , do you? , constateerde hij uiteindelijk  teleurgesteld en vertrok naar huis, metrohalte Schuman.